fbpx

4 Stappen om hulpeloos gedrag te veranderen

Kom doe je jas dicht, we gaan de deur uit!
Wil jij het doen mama?
Je kunt heel goed zelf je jas dicht doen
Niet waar het is te moeilijk! Jij moet het doen!

Of wat oudere kinderen:

Maak je ontbijt schat, bijna tijd voor school
Wil jij het doen mama?
… nou vooruit.

Maak je wel eens mee dat je geïrriteerd raakt omdat je kind je voor de zoveelste keer vraagt iets te doen wat het heel goed zelf kan?

Das een strikvraag 😉
Elke ouders komt dat wel eens tegen.

En als jij zoals ik bent dan heb je misschien ook vaak de neiging om het snel maar even zelf te doen.

Het gaat veel sneller
Het is makkelijker
Je bent van het gezeur af…
(voor dat moment in ieder geval)

Of je bent er met je gedachten niet bij en je doet het al voor je kind zonder er over na te denken.

Maar hoe lief en goed bedoeld ook…
dat moedigt ‘hulpeloos’ gedrag juist aan

Het is ook niet echt goed voor je geduld.

En als je telkens alles oplost voor je kind kan dat leiden tot faalangst en onzekerheid.
Dat je kind gaat geloven dat het het niet zelf kan. En niet de kans krijgt om zelfvertrouwen op te bouwen.

Kinderen hebben soms echt onze hulp nodig.

En af en toe helpen met iets wat je kind zelf kan is echt niet erg.

Maar wanneer help je je kind door te helpen, en wanneer helpt helpen juist niet? 🙂


Wanneer is hulp echt helpen?

Er zijn twee manieren om in te schatten op welke momenten je kind echt hulp nodig heeft.

1. Kijken in welke ‘zone’ je kind is

Er zijn 3 ‘zones’
De comfort-zone, of groen: Alles is oké, weinig spanning
De leer-zone, of oranje: Een beetje spanning, een beetje frustratie, maar het gaat nog
De paniek-zone, of rood: De spanning is te veel, een kind is overweldigd

Stel: je peuter is een toren aan het bouwen. Maar de blokjes vallen er steeds af.
Je kind raakt gefrustreerd maar blijft het opnieuw proberen.

-> Dat is de leer-zone.
Oranje. Soms is het verleidelijk om dan even een handje te helpen. Maar dit is hoe kinderen vaardigheden leren en leren omgaan met frustratie en tegenslag.

En dan is je kind er helemaal zat van en begint die blokken wild om zich heen te gooien.

-> Dat is de paniek-zone.
Rood. Je kind voelt te veel om nog te kunnen managen.
Op die momenten kun je helpen. Niet door de toren voor je kind te bouwen. Maar door je kind even uit de situatie weg te halen, even een pauze, even wat anders doen.
En iedereen in de omgeving en je kind zelf veilig houden.

“Ik zie dat je boos bent. Kom, we gaan even een pauze houden. Dan kun je het misschien later nog een keer proberen.”

Ik vind dit zelf vooral handig bij jonge kinderen.

Maar als je de neiging hebt om snel in te springen: dingen te willen fixen of oplossen voor je kind, dan is het op alle leeftijden behulpzaam om te kijken in welke zone je kind zit. En zolang dat groen of oranje is, niet té snel te helpen of het over te nemen.

Helpt het je kind als jij het overneemt?
(boodschap: laat mij het maar doen, jij kunt het niet)

Of helpt het meer om je gefrustreerde kind even ruimte te geven en zelf te blijven proberen?
(boodschap: ik heb alle vertrouwen in jou en als het echt niet lukt ben ik hier)

 

2. Een natuurlijk verzoek om hulp of hulpeloos spelen

Het verschil tussen echt hulp nodig hebben of het begin van een power struggle…

Ik noem vaak dat autonomie een sterke behoefte is van kinderen. Ze willen graag invloed voelen over hun leven. Dat kan positieve invloed zijn: zelf eigen keuzes maken. Of negative invloed: jouw dingen laten doen die je eigenlijk niet wilt doen, op je knopjes drukken, je grenzen opzoeken.

Net als aandacht, connectie voelen een hele sterke emotionele behoefte is. Vaak is ‘hulpeloos’ gedrag een uiting van deze behoeftes. 

In deze artikelen leg ik daar meer over uit:
5 strategieën om emotionele uitbarstingen te stoppen, voordat ze beginnen
Waarom is mijn lieve kind soms zo ontzettend boos, en wat kan ik er aan doen?


Een natuurlijk verzoek om hulp

Een natuurlijk verzoek om hulp is een situatie waarin je kind echt hulp nodig heeft. Omdat het bijvoorbeeld nog niet zelf veters kan strikken, of echt zijn wiskunde huiswerk niet begrijpt.

Als je kind een vaardigheid nog niet geleerd heeft dan is het natuurlijk om te vragen om hulp. En natuurlijk voor ons om te helpen.

Hulpeloos spelen

Stel dat hetzelfde kind ondertussen geleerd heeft zijn veters te strikken.

Het is tijd om de deur uit te gaan:

Mama wil je mijn veters strikken?
Lieverd, dat kun je heel goed zelf
Nee het is te moeilijk! Jij moet het doen!

Je hebt een beetje haast, geen geduld of geen zin in gezeur en je doet het snel even voor je kind.

Het ‘hulpeloze’ gedrag werkt en je kind voelt invloed.
De achterliggende behoefte is dan niet ‘echt hulp’ nodig hebben maar een behoefte aan invloed voelen, of aan aandacht.


Hoe weet je het verschil?

Dat is eigenlijk heel makkelijk. Dat voel je 🙂

Je weet natuurlijk meestal wat je kind wel en niet zelf kan.
En een natuurlijk verzoek om hulp voelt prima.

Hulpeloos spelen voelt anders. Je voelt een beetje weerstand, irritatie misschien, het gevoel alsof je kind gebruik van je maakt…

Heb je dat wel eens?

Deze 4 strategieën helpen je om hulpeloos gedrag te veranderen:

1. Neem tijd voor oefenen

Als het tijd is om een nieuwe vaardigheid te leren, neem er dan de tijd voor. Op een moment dat je kind hier voor openstaat. Dus als je kind ‘groen’ is, ontspannen, rustig. (En jij ook 😉 )

Neem de tijd, een-op-een om uit te leggen hoe iets werkt en te oefenen.

Je kunt zelfstandigheid en onafhankelijkheid benoemen:

Lieverd, je bent nu … jaar oud. Dat is oud genoeg om ‘dit’ zelf te doen. Laten we even kijken hoe het werkt.

Als je kind iets al kan, maar je kind blijft vragen of jij het wil doen is dat ook een goed moment om weer even te oefenen. Op een rustig moment.

Je vroeg een paar keer of ik je veters wilde strikken. Laten we dat nu even oefenen zodat je weet wat je moet doen de volgende keer als we de deur uit gaan.

Dan kun je oefenen alsof je de deur uit gaat. Laat je kind zelf de taak uitvoeren zodat jullie allebei weten dat je kind het zelf kan, en je kind de kans krijgt om meer zelfvertrouwen en onafhankelijkheid te voelen.

Maak van het oefenen fijne verbindingsmomentjes, met je volle aandacht, en een beetje humor.

2. Stel duidelijke verwachtingen

Kinderen kunnen geen gedachten lezen en het werkt beter als je duidelijk omschrijft wat je van ze verwacht.

Een taak als ‘maak je klaar voor school’ lijkt voor ons vrij simpel.
Maar er zitten heel veel stapjes in die je vaak beter los kunt benoemen: Trek schone kleding aan, poets je tanden en kam je haar.

Of als je kind bij jou komt met honger en je kind kan prima zelf en broodje maken, dan helpt het om duidelijk te benoemen dat je dat verwacht, op een rustig moment:

Lieverd, je bent nu groot genoeg om zelf je brood te maken. De volgende keer als je honger hebt dan kun je naar de keuken gaan om en broodje te smeren. Laten we even kijken of je weet waar alles ligt en of je erbij kunt.

Benoem positieve aspecten van groot zijn, zelfstandig zijn, goed voor jezelf kunnen zorgen.
“Ah ik zie dat je zelf brood hebt gemaakt, wat fijn dat je zo goed voor jezelf zorgt!”

Als je duidelijke bent in je verwachtingen en aanmoedigend dan weet jee kind precies wat er van hem of haar verwacht wordt. Zonder excuses voor hulpeloos gedrag.

3. Geef je kind ruimte

Hulpeloos spelen is vaak een uiting van een behoefte aan Aandacht of Autonomie. Maar die behoeftes kun je beter voldoen op andere momenten.

Als je kind probeert met hulpeloos gedrag jouw aandacht te krijgen of invloed over jou uit te oefenen kun je het beste super rustig en relaxed blijven, en totaal niet onder de indruk.

Zeg iets wat lief en duidelijk is. Bijvoorbeeld:

Ik weet dat je dit kunt. Ik heb alle vertrouwen in je in. Ik ben in de kamer als je klaar bent.

En dan geef je je kind ruimte en loop je weg.

Als er geen aandacht of invloed te halen valt, dan is het hulpeloos spelen opeens niet meer zo interessant 🙂

4. Verwoord taken in Als-Dan

Het idee is dat er iets leuks komt, als je je taken hebt uitgevoerd.

Als je je huiswerk gedaan hebt – Dan mag je een uurtje gamen.
Als je je aangekleed hebt – Dan gaan we even samen spelen
Als je je tanden gepoetst hebt – Dan lezen we samen nog een verhaaltje in bed.

Het helpt met motivatie als er iets leuks komt na een klusje. En gevoelige kinderen doen het vaak erg goed op voorspelbare routines.

Hulpeloos gedrag verdwijnt niet van de ene op de andere dag. Het duurt even om nieuwe gewoontes aan te leren, hulpeloos spelen werkte eerder heel goed dus je kind gaat dat nog wel een tijdje proberen en je moet even de tijd nemen om vaardigheden te oefenen.

Maar als je rustig en consequent blijft volhouden dan merk je al snel en groot verschil in ‘hulpeloos’ gedrag.


Lastig om zelf rustig te blijven?

Verlies jij nog wel eens je geduld bij je kind terwijl je dat niet wit?
Voel je je snel overvraagd of overweldigd op drukke momenten?
Wil je heel graag je kind ‘rustig en relaxed’ begeleiden maar vind je dat lastig?

De FreeHappyParent cursus kan je daar bij helpen!
De Balans cursus speciaal voor gevoelige ouders.
=> klik hier voor alle info

8 Praktische Tips voor Strong-Willed kids

8 praktische tips voor ouders van hoogsensitieve kinderen met een erg sterke eigen wil 

Hoogsensitieve kinderen met een sterke wil kunnen een bijzondere uitdaging zijn voor ouders. Maar daar vertel ik je waarschijnlijk niks nieuws 😉

Power struggles, grenzen opzoeken, heftige emoties, wilde buien…

Deze kinderen hebben vaak veel ruimte nodig en een grote behoefte aan autonomie.
Maar vaak ook juist een grotere behoefte aan hele duidelijke grenzen en echte rust.

Ze kunnen snel overweldigd raken van te veel prikkels of harde geluiden
Maar ze kunnen zelf ook overweldigend geluid en prikkels veroorzaken 🙂

Soms is het gevoelige stuk lastiger te herkennen.
Niet iedereen snapt dat als jouw kind wild schreeuwend door het huis heen stuitert, dat vaak betekent dat je hele gevoelige kind moe en overprikkeld is. Maar dat tot uiting brengt op een erg temperamentvolle manier 🙂

Hoe beter je de specifieke behoeftes en uitdagingen van een hoogsensitief kind met een sterke wil begrijpt, hoe makkelijker je ze kunt begeleiden als ouder.

En als je een aantal van deze tips gaat toepassen zul je merken dat het met de power struggles, heftige emoties en wilde buien best nog wel mee kan vallen 🙂


Hier zijn 8 praktische tips die je kunnen helpen als jouw kind hoogsensitief en strong-willed is:

1. Zorg voor balans en geef je kind ruimte voor avontuur

Balans is niet alleen wanneer je altijd perfect in het midden bent tussen rust en avontuur. Wanneer je de ene keer iets meer rust hebt en de andere keer iets meer avonturen beleefd geeft dat ook balans.

Sommige strong-willed kinderen lijken ondanks hun gevoeligheid overprikkeling soms op te zoeken. Of in ieder geval de voor hun interessante activiteiten, die tot overprikkeling kunnen leiden later.

Strong-willed kinderen hebben een grotere behoefte aan nieuwe ervaringen en avontuur. Te veel spanning leidt tot overprikkeling, maar te weinig spanning en uitdaging leidt ook tot onrust. 

Als (sensitieve) ouder kun je soms geneigd zijn om beschermend te zijn als iets te veel of te prikkelend lijkt voor jouw kind (en soms is dat ook echt zo). Terwijl het voor kinderen hele waardevolle ervaringen en avonturen kunnen zijn. Bovendien hebben temperamentvolle kinderen hier ook echt behoefte aan, en helpt het ze in balans te zijn als ze ook hun andere kant soms even de ruimte mogen geven. 

 

2. Zorg voor duidelijke grenzen

Duidelijke, heldere grenzen zijn belangrijk voor kinderen, en helemaal voor hoogsensitieve, temperamentvolle kinderen. Voor sensitieve ouders trouwens ook 😉
Wanneer je veel over je grenzen gaat of laat gaan – en ik weet hoe gemakkelijk dat soms is – raak je zelf ook sneller uit balans en eerder gefrustreerd.

Voor kinderen geven grenzen structuur en voorspelbaarheid. Dat geeft rust.

Nou kunnen temperamentvolle kinderen alles uit de kast halen om grenzen te testen. Dat kan een teken zijn dat een kind meer behoefte heeft aan autonomie. Maar het is ook gewoon een gezonde gewoonte van kinderen. Ook al kan dat voor ons behoorlijk lastig zijn als we nog niet geleerd hebben om vol vertrouwen en met liefde duidelijke ‘nee’ te zeggen.

Grenzen testen hoort bij de ontwikkeling tot individu. Dat betekent niet dat kinderen op de lange termijn gelukkiger zijn als ze altijd hun zin krijgen, en ook niet dat dát is wat ze eigenlijk willen.

Vaak is het ook juist een zoeken naar veiligheid.
Waar is de structuur?
Ben jij een veilige, rustige leider?
Als ik hier een enorme emotionele uitbarsting krijg, ben jij dan de rustige, sterke ouder die mij kan helpen?

Als je grenzen of boze reacties soms lastig vindt, zie tip 8 🙂

 

3. Waar zeg je ‘Ja’ tegen

Kinderen kunnen om de meest uiteenlopende dingen vragen. Soms is het een jengelend verzoek om nog een ijsje, of nog langer in de speeltuin blijven en op andere momenten is het een enthousiaste vraag of we vandaag op zolder kunnen spelen, of patat gaan eten.

Sensitieve en temperamentvolle kinderen kunnen ontzettend goed aanvoelen hoe ze je kunnen overtuigen en met veel passie vurige betogen houden. Maar waar zeg je nou ‘Ja’ tegen?

Als je dit soms moeilijk te bepalen vindt, is het volgende misschien een handige manier voor je:

Komt het verzoek met gejengel of huilen? Dan is het heel vaak een grenzenkwestie. Als je erop gaat letten zul je merken dat dit ook de verzoeken zijn waar je eigenlijk liever ‘nee’ op zou zeggen.

Komt het verzoek met passie en enthousiasme? Dan is het vaak een oprecht verzoek voor een ervaring waar je kindje naar opzoek is. Stralende, grote ogen kijken je verwachtingsvol aan, en ‘Ja’ zeggen tegen dit soort verzoeken voelt goed.

Dit zijn de verzoeken die kinderen doen als ze goed in verbinding zijn met zichzelf en hun eigen passie. Soms moet je hoofd misschien even wennen aan het ongebruikelijke of nieuwe idee – ik vond het zelf bijvoorbeeld een beetje spannend toen mijn driejarige heel graag de komkommer wilde snijden, maar hij deed het uiterst zorgvuldig en veilig met zijn vingers ver van het mes.

Zolang het niet over een grens van jou gaat en veilig genoeg is, is het heel waardevol voor je kind als je hem of haar hierin de ruimte geeft deze nieuwe ervaring te onderzoeken. Het helpt temperamentvolle kinderen ook om in balans te blijven als ze hier ruimte voor krijgen.

 

4. Bied ‘kleine keuzes’ aan

Kleine keuzes aanbieden werkt voor veel kinderen erg goed. De mogelijkheid om op een positieve manier invloed te hebben op je eigen leven. Ieder mens heeft die behoefte in meer of mindere mate. Maar temperamentvolle kinderen hebben een enorme behoefte aan autonomie.

Houd de keuzes in principe klein en overzichtelijk. “Wil je deze blauwe broek aan of de rode?” “Wil je nu naar bed of over 5 minuten?” “Wil je rennend naar huis of lopend?”

Als kinderen wat ouder zijn kun je de vragen wat breder maken.
“Wil je iets mee naar boven nemen voordat we gaan slapen?”
“Wat wil jij graag eten vandaag?”
“Naar welke supermarkt zullen we gaan?”
“Welke van deze huishoudelijke klusjes wil jij deze week doen?”
“Welke kleding wil jij aan, of kopen?”

Bij ons resulteerde dat erin dat mijn zoon als peuter regelmatig met een rode en een groene laars naar de crèche ging. Of dat hij in de zomer alleen een rompertje droeg, met daarop zijn stropdas van kerst…

Leven bestaat volop uit keuzes maken en op deze manier kan je kind al op jonge leeftijd leren dat het een voorkeur heeft en dat het deze uit mag spreken. Het geeft een enorm gevoel van vrijheid en autonomie, ook al lijken de keuzes klein voor ons. En dat helpt met het jezelf leren kennen, groeien van zelfvertrouwen en het voorkomen van ’emotionele uitbarstingen’.

Kinderen met een sterke wil hebben het -nog meer dan anderen-  nodig om invloed te voelen over hun leven.

Dat kan positieve invloed zijn, met kleine keuzes op momenten die jou uitkomen en binnen grenzen die oke zijn voor jou. Of negatieve invloed door tegen te werken, op knopjes te drukken, drammen op momenten dat het jou niet zo goed uitkomt 🙂

 

5. Ken het stoplicht van je kind

Iedereen heeft een soort innerlijk stoplicht wat spanning meet. Als je groen bent dan ben je ontspannen, rustig, weinig tot geen spanning. Dit zijn voor kinderen goede momenten om te verbinden, gesprekken te voeren, nieuwe dingen kunnen opnemen. 

Als je gespannen begint te raken dan wordt je stoplicht oranje. Een kind wordt dan wat prikkelbaar of sneller emotioneel. Maar je kunt je kind nog wel bereiken. Oranje is een goed moment voor een pauze. Even geen prikkels. Even bewegen, spanning eruit laten. Even echt samen wat doen.

Wanneer er te veel spanning in een lichaam zit wordt het stoplicht rood. We noemen dat in de psychologie de vecht-of-vlucht reactie. Bevriezen komt ook voor. Bij kinderen met een sterke wil is het meestal vecht: Ontploffing, heftig boos, aanvallend, naar buiten gericht.

Dat is dus een overlevingsmechanisme – geen bewuste keuze van je kind om zich zo te gedragen. Dat is altijd een goed begin: om jezelf daar even aan te herinneren op zulke momenten.

Het helpt als je leert herkennen wanneer je kind oranje begint te worden. En wat je dan wel en niet kunt doen om te helpen. Dat is ook handig voor op school. En helemaal als je kind dat zelf leert te herkennen en weet hoe het zichzelf kan helpen op oranje momenten. 

Bij temperamentvolle kinderen komt het regelmatig voor dat ze oranje lijken over te slaan. Alles is groen en rustig en dan opeens is er rood en boos. 
Als een kind te vaak te veel spanning voelt, moeite heeft om spanning los te laten of oranje gewoon niet voelt en herkent in zichzelf, dan slaan ze oranje over.

Het is een van de belangrijke dingen die kinderen leren met de FreeHappyKids-methode. Steeds beter zichzelf gaan aanvoelen, herkennen als ze oranje worden en weten wat ze dan kunnen doen. 


Dit berichtje kreeg ik daar bijvoorbeeld over van een trotse mama:

“Vandaag gebeurde er iets heel moois en ik moet het gewoon even met je delen. Mijn zoon van 7 en ik volgen samen je programma. Hij heeft erg veel energie en kan zich niet zo lang concentreren dus de kortere tools werken het beste voor hem.

Hij vond de uitleg over zijn stoplicht super boeiend. Vanmiddag was hij een beetje druk en wat prikkelig en opeens riep hij: “Mama, oranje!” En rende hij de tuin in om op de trampoline te springen. Na 5 minuten kwam hij terug in huis helemaal trots op zichzelf. “Ik wist dat ik oranje was!”

Dat lijkt misschien klein maar die prikkelige buien leiden zo vaak tot heftige boosheid en botsingen bij ons. En nu had hij voor het eerst in zichzelf herkend dat hij oranje was geworden en onthouden dat hij dan even op de trampoline kan gaan springen. Hij trots, ik trots 🙂 Geen botsing of explosie.

Dat wilde ik even delen. Bedankt voor je prachtige cursus!”

Marjan – zoon 7

=> klik hier voor meer informatie over de FreeHappyKids-Methode


6. Opladen met quality time

Alle kinderen hebben aandacht nodig. Een behoefte om zich verbonden te voelen, gezien, geaccepteerd. Als je strong-willed kind een fase heeft met veel prikkels, spanning en een kort lontje dan kan dat er wel eens wat bij inschieten. Terwijl ze het juist dan extra nodig hebben.

Soms denken we dat we veel tijd met ons kind doorbrengen. Maar ben je er echt, helemaal voor je kind of zijn jullie gewoon in dezelfde ruimte? Echte quality time die je kind helpt opladen is 100% met je aandacht aanwezig zijn zonder afleiding. Dat hoeft niet 24u per dag, 10 minuutjes per dag maakt al een heel groot verschil.

 

7. Help met gronden, loslaten & tot rust komen

Temperamentvolle kinderen zijn meer geneigd om situaties met veel prikkels op te zoeken. Hun sensitieve lichaampjes moeten dat ook allemaal weer verwerken. Deze kinderen vinden het vaak lastiger om uit zichzelf tot rust te komen. En zo kunnen spanning en prikkels soms lang blijven hangen, of er in één keer in een ontploffing uitkomen.

Strong-willed kinderen geven niet snel op en zijn minder geneigd om zelf rust te nemen – ook al hebben ze het hard nodig. Vooral als kinderen jong zijn is het handig als je ze daar soms even bij helpt.

Gronden is een perfecte manier om van spanning en prikkels af te komen.

In de masterclass ‘Hoogsensitief Kind’ hebben we het daar uitgebreid over gehad.
=> ALs je die nog niet gezien hebt kun je je hier gratis aanmelden

Gelukkig zijn er heel veel leuke manieren om samen dingen te doen die je kind helpen gronden in zijn of haar lichaam en spanning af te voeren. Samen buiten wandelen – in het bos of aan het strand is helemaal fantastisch, lekker samen onder de douche, stoeien, dansen of spelen met klei zijn hier voorbeelden van.

Als je kind het leuk vindt zou je ook verschillende sporten aan kunnen bieden om je kind te helpen in balans te blijven. Lekker veel bewegen en actief doen is bijzonder behulpzaam voor kinderen die temperamentvol zijn en het leuk vinden. En als een sport te veel prikkels is of niet interessant kun je lekker vaak samen even bewegen. Vijf minuten maakt al een groot verschil.

 

8. Het is oké om een emotionele reactie te hebben

Heb je soms moeite met grenzen aangeven? 
Wil je conflicten en boosheid graag vermijden?
Kun je nog wel eens een please-neiging hebben?
Als je kind een vervelend gevoel heeft wil je dat dan graag gelijk oplossen?

Veel gevoelige mensen hebben dat.
Ik had dat zelf nogal extreem 🙂

Wat helpt is jezelf eraan te herinneren dat het oké is als je kind een emotionele reactie heeft. Dat klinkt heel simpel maar het werkt.

Soms geef je toe of negeer je je eigen grens omdat je geen boze bui wil.
Maar de boze bui is oké. Niet fijn of prettig 🙂
Maar het is oké voor je kind om erg teleurgesteld of boos te zijn als je nee zegt.

Voor mij hielp het om dat ook hardop te zeggen:
Iets als: “Ik snap dat je boos bent. Dat is oké. Dat veranderd mijn antwoord niet. Je mag je daar best even boos of teleurgesteld over voelen. Dat begrijp ik. 

Dat zijn goede reminders voor jezelf, maar geeft je kind ook duidelijkheid.
Dit is een grens. Ik mag mijn reactie hebben. Maar het gaat niet veranderen. 

Als je grenzen en conflicten lastig vindt, of moeite hebt om je rustig te voelen op zulke momenten dan is onze FreeHappyParents cursus allicht iets voor jou. De Balans Cursus speciaal voor gevoelige ouders.

=> Hier kun je alles lezen over de Balans Cursus voor Gevoelige Ouders


Gevoelige kinderen met een sterke wil zijn soms gewoon wat extra uitdagend voor ouders. Maar met deze tips wordt het hopelijk al ietsje makkelijker voor jullie.


Wil je meer ondersteuning voor je strong-willed kind?

Als je merkt dat je kind spanning lang vasthoudt, oranje soms overslaat of het moeilijk vindt om tot rust te komen, dan is het FreeHappyKids-Programma allicht iets voor jullie. 

=> Je kunt hier alles lezen over het FreeHappyKids-Programma

5 strategieën om emotionele uitbarstingen te stoppen, voordat ze beginnen

Alle ouders maken het wel eens mee:

Je bent aan het boodschappen doen in een volle supermarkt.
“Mama, mag ik chocola?”
“Nee schat, vandaag niet.”

Of je bent in de speeltuin en het is tijd om te gaan.
Maar je kind heeft geen zin…

Het is bedtijd en je vraagt of je kind wil gaan tandenpoetsen. Maar je kind is moe, overprikkeld en wil blijven spelen…

Je ziet het gezicht van je kind en voelt de bui al aankomen:

De heftige emotionele uitbarsting.

Je kunt je op die momenten behoorlijk hulpeloos voelen als ouder.
Maar, gelukkig kun je er wel wat aan doen 🙂

Hier zijn 5 strategieën om uitbarstingen te stoppen, voordat ze beginnen:

1. Zorg ervoor dat het Aandacht-balkje opgeladen is

Ken je het computerspel ‘The Sims?’ In dat spel heeft elk poppetje een aantal balkjes met verschillende behoeftes. Als de balkjes vol zitten (je sim is uitgerust, heeft genoeg gegeten, voelt zich schoon, etc) dan is je Sim happy en groen. Als de balkjes te ver leeglopen dan worden ze ongelukkig en boos.

Je kind heeft 2 balkjes die heel belangrijk zijn. Als die opgeladen zijn dan is het makkelijk voor je kind om happy en rustig te zijn. Als ze leeg zijn dan wordt je kind overstuur, boos of laat ‘vervelend’ gedrag zien.

Ik noem het wel vaker, maar het is gewoon erg belangrijk en handig om te weten 🙂

De eerste is het ‘aandachtsbalkje’

Een kind wat niet genoeg echte aandacht en connectie voelt, gaat daar om vragen.
Meestal niet op een fijne manier en meestal niet op een moment dat het ons goed uitkomt.
Vaak als een kind moe is of moet meewerken bijvoorbeeld.
En vaak leidt dat tot emotionele uitbarstingen.

Neem elke dag echt even de tijd voor je kind. Één op één. Het mooie is: je hoeft er alleen maar te zijn. Laat je kind zelf uitkiezen wat het met jou wil doen.

Zorg er voor dat je er ook echt helemaal bent.
Dus telefoon weg en geen boodschappenlijstjes maken in je hoofd 😉

10-15 minuten per dag is genoeg.

Hoewel het een beetje kan verschillen per kind, per leeftijd en hoe je kind zich voelt die dag. Als je kind overprikkels is of jullie hebben een beetje een botsing gehad bijvoorbeeld, dan kan het fijn zijn om wat extra oplaadtijd te hebben. 


2. Zorg ervoor dat het Autonomie-balkje opgeladen is

Autonomie is het tweede balkje wat belangrijk is. Ieder kind, elk mens, heeft de behoefte aan een zekere mate van invloed en controle over zijn of haar leven.

Als je een peuter hebt, een tiener en/of een kind met een sterke wil, dan is die behoefte nog groter.

Autonomie betekent niet dat je je kind ten alle tijden alle keuzes zelf laat maken. Dat is veel te veel verantwoordelijkheid, voelt niet veilig voor een kind en gaat waarschijnlijk erg botsen met jouw grenzen en huisregels 😉

Een kind wat te weinig positieve invloed voelt over zijn leven, gaat die behoefte proberen te voldoen op manieren die wij vaak minder fijn vinden: Negatieve invloed uitoefenen.
Tegenwerken, Nee zeggen, op je knopjes drukken, drammen en zeuren.

En vaak leidt dat tot emotionele uitbarstingen…

Laat je kind iets kiezen wat het wil doen samen met jou en volg je kind. Dan heb je de behoefte aan aandacht en aan autonomie tegelijk. We noemen het hier bonus-tijd. Het betekent dat je mijn volle aandacht hebt en dat we spelen wat jij wil.

Andere manieren om je kind invloed te geven is het zelf ‘kleine keuzes’ te laten maken afhankelijk van de leeftijd. Welke kleding aan, een keer per week kiezen wat jullie gaan eten – of zelf koken, eventueel met hulp maar onder leiding van je kind, welke route jullie naar school fietsen, welke huishoudelijke klusje je kind doet en wanneer.

Bij jonge kinderen is helemaal vrije keuzes vaak nog te lastig. Je kunt dan een aantal opties geven om uit te kiezen.

3. Bereid je kind voor met duidelijke verwachtingen

Kinderen zijn net als mannen: ze kunnen geen gedachten lezen en als je iets van ze wilt werkt het beter als je dat heel duidelijk benoemd.

(grapje, maar niet helemaal)

Voor kinderen is het fijn als ze weten wat zij kunnen verwachten. En wat jij van ze verwacht.

“We gaan zo naar een verjaardag. Daar zijn veel mensen en veel geluid. Je mag lekker op jezelf spelen of met de andere kinderen en als het even te veel is dan kun je bij mij komen en een hand op mijn been leggen.”

Het voorkomt overprikkeling en uitbarstingen niet altijd, maar het maakt het wel een stuk makkelijker voor kinderen en de kans een stuk kleiner.

Het is sowieso fijn om een signaal af te spreken wanneer je kind zich niet goed voelt. Vaak wordt het dan al lastiger voor een kind om rustig te communiceren. De ‘hand op je been leggen’ werkte altijd heel goed bij ons.

Dat kan ook op school. Sommige scholen gebruiken smileys, stoplichten of dobbelstenen met kleurtjes waarmee kinderen aan kunnen geven hoe ze zich voelen – zonder dat te hoeven benoemen. Zodat een docent dat weet en er rekening mee kan houden.


4. Denk vooruit

De omstandigheden zijn soms gewoon niet ideaal. Soms moet er iets gebeuren op een moment dat het eigenlijk niet uitkomt. Soms is je kind gewoon ‘op’.

Soms lijkt het alsof die momenten gewoon zo maar ontstaan. Maar als je weet welke activiteiten, omstandigheden of momenten lastig zijn – voor je kind of voor jou zelf – dan kan het veel schelen als je een beetje vooruit plant.

En vaak kan dat al met kleine dingen:

Als je kind snel overstuur is bij honger kun je er voor zorgen dat je altijd een gezonde snack in je tas hebt zitten.

Als je kind erg gevoelig is voor de supermarkt prikkels kun je misschien op een ander moment gaan alleen, of boodschappen voor meerdere dagen tegelijk halen.

Als je kind aan het eind van de middag sneller emotioneel is kun je die momenten misschien beter thuis plannen.

Als koken een stressvol moment voor jou is aan het einde van de dag kun je misschien in de ochtend alvast een ovenschaal of hartige taart voorbereiden.

Etc, etc…


5. Help je kind gevoelens te leren herkennen en uitbarstingen zelf aan te voelen komen

Wanneer je kind iets ouder wordt helpt het enorm als je kind zelf gevoelens en spanning leert herkennen. Als je kind doorheeft wanneer hij of zij ‘oranje’ wordt en even een pauze nodig heeft voordat het doorslaat naar ‘rood’.

Je kunt daar al jong mee beginnen door gevoelens te benoemen als je kind ze heeft:

“Zo jij bent boos!”

Als je merkt dat de spanning op begint te lopen bij je kind kun je zelf een pauze voorstellen:

“Ik voel dat ik even een rustige pauze nodig heb, hoe voel jij je?”

Het is sowieso handig om regelmatig je eigen gevoelens te delen en voorbeelden te geven hoe jij daar zelf mee omgaat.

Niet de grote of zware gevoelens natuurlijk. Maar bijvoorbeeld:

“Ik merk dat ik weinig geduld heb. Ik ga even 5 minuten lekker de tuin in opladen.”
“Ik voel irritatie, ik ga even lekker stampen op de vloer.”

Kinderen leren van ons voorbeeld.

Als je zelf alles wegstopt, hoe leert een kind dan gezonde manieren om gevoelens ruimte te geven of hoe je jezelf tot rust kan brengen?

Door deze strategieën te gebruiken kun je vooruit denken en uitbarstingen vaak voorkomen nog voordat ze beginnen. Bovendien zul je gaan merken dat deze simpele strategieën ook een positieve invloed hebben op het gedrag van je kind op andere momenten.

 

Meer ondersteuning

  • Is jouw kind erg gevoelig en snel overprikkeld?
  • Blijft spanning soms dagenlang hangen?
  • Lijken emotionele uitbarstingen soms zo maar uit het niks te komen?

Gevoelige kinderen houden vaak veel spanning vast. Drukke dagen, op school, een emotionele gebeurtenis. Die spanning komt er dan later weer uit -hopelijk. Soms op een moment dat je het helemaal niet zag aankomen. En vaak met een emotionele uitbarsting. 

Als je je kind wilt helpen om emotioneel in balans te zijn, dan is het FreeHappyKids-Programma allicht iets voor jullie.

Daarin leert je gevoelige kind zelf tot rust te komen, gevoelens te herkennen, spanning los te laten, trucjes voor op school en andere drukke momenten, en nog veel meer.

Klik hier om er meer over te lezen

 

Waarom is mijn lieve kind soms zo ontzettend boos, en wat kan ik er aan doen?

Over de 3 belangrijkste oorzaken van boosheid en heftige buien in kinderen. En de eerste stap naar rust en harmonie in je gezin.

In dit artikel deel ik mijn visie op boosheid in kinderen. Om je te helpen begrijpen waarom je anders zo lieve kind soms zo ontzettend boos kan zijn. Waarom het niet persé altijd iets slechts is en wat het allerbelangrijkste is wat je kunt doen voor een kind dat worstelt met boosheid of heftige uitbarstingen.

Vechten, vluchten of bevriezen

Mensen hebben net als dieren een overlevingsmechanisme. Als onze stress-levels te hoog worden en we voelen ons bedreigd reageren we met ‘vechten’, vluchten of bevriezen.

Vaak kennen we alle drie vormen wel: we worden expressief boos, of passief agressief uit verdediging, we lopen weg, trekken ons terug, of we zijn het even helemaal kwijt en durven niks meer te doen of zeggen.

De meeste mensen hebben een voorkeursreactie die o.a. te maken heeft met ons temperament en onze eerdere ervaringen.

Uiteindelijk leren we -hopelijk- zo met onze gevoelens om te gaan dat stress niet zo hoog oploopt dat ons overlevingsmechanisme geactiveerd wordt en we ons veilig genoeg voelen om onze gevoelens er te laten zijn, zonder dat ze ons gedrag overnemen.

Kinderen hebben dezelfde soort reacties bij te veel stress of spanning.

  • Als een kind veel temperament heeft zal het sneller geneigd zijn te ‘vechten’ als het te veel stress ervaart: expressief boos worden, schreeuwen, snauwen, brutaal doen, slaan, met dingen gooien, etc.
  • Kinderen met minder temperament, zullen in eerste instantie sneller geneigd zijn om te ‘vluchten.’ Zich terug te trekken, worden hangerig, trekkerig of om te gaan huilen.
  • En sommige kinderen ‘bevriezen.’ Misschien heb je het wel eens gezien bij je kind. Mijn zoontje doet dat wel eens. Als we een drukke ruimte inlopen met veel mensen dan staat hij soms even bevroren stil en zegt een tijdje helemaal niks meer.

Hoewel alle kinderen, alle drie reacties kunnen vertonen, zul je bij kinderen met veel temperament en een sterke wil sneller ‘problemen’ ervaren met boosheid of agressie. Dit is voor hun de logische overlevingsreactie op te veel spanning. Niet een bewuste keuze.

Wat handig is om hiervan te onthouden

Het belangrijkste om hieruit mee te nemen is dat als je kind eenmaal ‘rood’ is, eenmaal in vechten, vluchten of bevriezen zit, niet meer goed na kan denken en vrij weinig controle heeft over zijn of haar gedrag.

Je lieve, zachte kind is bezig met overleven en kan even niet anders.

Dat wil niet zeggen dat bijvoorbeeld fysiek geweld opeens oké is – maar je kind heeft hier nog weinig controle over en heeft daar hulp bij nodig.

Een kind dat boos is of een heftige uitbarsting heeft voelt zich niet goed

Gevoelige kinderen worden regelmatig overspoeld door prikkels, geluiden, gevoelens en emoties waar ze zich geen raad mee weten. Vooral kinderen met veel temperament, een sterke wil en/of met ouders die zelf nog vanuit een ‘vecht’ overlevingsmechanisme reageren door hun boosheid op de kinderen te richten (schreeuwen, straffen), zijn sneller geneigd om zelf boos te worden als ze met zichzelf in de knoop zitten.

Een kind dat boos is voelt zich niet goed en kan daar nog niet op een andere manier mee omgaan.

Als je je kind in deze situatie kunt zien als onzeker, overspoeld en wanhopig op zoek naar hulp… Als je het gedrag kunt zien als onmacht en angst, dan wordt het al ietsje makkelijker om rustig te blijven. En begrijp je ook waarom straffen, time-outs, en schreeuwen de situatie nooit beter maken. Je kind zal zich dan alleen maar meer onzeker en oncomfortabel voelen, met meer spanning. Wat vervolgens alleen maar meer ‘lastig’ gedrag oproept.


Waar boosheid, wilde buien en heftige uitbarstingen vandaan komen

Een kind dat boos is of een heftige uitbarsting heeft voelt zich dus niet goed. Dat klinkt heel logisch, maar vaak vergeten we het toch even en schieten zelf in een reactie waar we achteraf ook niet echt blij mee zijn.

Heel vaak zit er een andere emotie achter de boosheid.

Dat kan iets eenvoudigs zijn zoals honger of slaap. Soms worstelt het kind met grote gevoelens: verdriet, teleurstelling, afwijzing, schaamte, niet begrepen of gezien worden. Of met te veel spanning die het pas uit op het moment dat het zich veilig voelt. Bij jou.

Hele kleine oorzaken kunnen dan enorme uitbarstingen veroorzaken, omdat er eindelijk ruimte is voor de overweldigende gevoelens en spanning die ergens waren blijven hangen.  Of omdat het gewoon de allerlaatste druppel is en je kind het niet meer binnen kan houden.


De 3 belangrijkste oorzaken van boosheid & uitbarstingen

Dit zijn 3 oorzaken van boosheid, wilde buien & heftige uitbarstingen in gevoelige kinderen die het meest voorkomen.

1. Te veel spanning

De wereld wordt steeds drukker met steeds meer prikkels. Op school, van schermen en geluiden overal, van verwachtingen die we van kinderen hebben… Voor kinderen die alles intens waarnemen en voelen leidt dat soms tot uitdagingen.

Sensitieve kinderen zijn gevoelig voor sfeer, drukte, geluiden of voor heftige emoties – als iemand boos is bijvoorbeeld… Ze pikken overal van alles op en kunnen dat niet altijd makkelijk weer loslaten. Vaak klappen ze dicht, ontploffen op een later moment of kunnen niet goed tot rust komen en in slaap vallen.

Veranderingen en nieuwe situaties kunnen lastig zijn. Sensitieve kinderen zijn gevoeliger voor verwachtingen van anderen omdat ze die zo goed aanvoelen en kunnen veel van zichzelf vragen.

Vervelende gevoelens komen ook veel dieper binnen. Het gevoel niet begrepen te worden, teleurstelling, schaamte, een gevoel van afwijzing – ook als dat niet zo bedoeld was. Die dingen raken gevoelige kinderen extra hard. En als ze nog niet weten hoe ze daar mee om moeten gaan dan kunnen zulke gevoelens lang blijven hangen.

Al die uitdagingen leveren spanning op voor je gevoelige kind

Als je kind deze spanning niet genoeg los kan laten dan kan de spanning oplopen of vast blijven zitten. Als spanning te veel oploopt wordt je kind uiteindelijk ‘rood’ en komt in de overlevingsreactie terecht ‘Vechten, vluchten of bevriezen’. Boze of heftige uitbarstingen dus bijvoorbeeld.

Ook als je kind niet helemaal ‘rood’ wordt leidt te veel spanning tot allerlei vervelende problemen:

  • ‘vervelend’ gedrag, uitdagen, brutaal zijn of negatieve aandacht vragen
  • angstig of emotioneel zijn
  • onzekerheid, perfectionisme of faalangst
  • lastig in slaap vallen, ’s nachts wakker worden of heel vroeg
  • moeilijk zelf tot rust komen
  • uitdagingen in sociale situaties
  • Snel afgeleid of moeite met concentreren op school
  • tics, verstopping, hoofdpijn, buikpijn en allerlei andere lichamelijke klachten

In het FreeHappyKids programma wat ik speciaal ontwikkeld heb voor gevoelige en hoogsensitieve kinderen besteden we hier uitgebreid aandacht aan. In het programma leert je kind krachtige en effectieve tools om o.a. spanning los te laten, om te gaan met (heftige) gevoelens, zelf tot rust te komen. Je kunt er hier meer over lezen als je wilt.

 

2. Gebrek aan verbinding

Aan de veiligheid en volledige acceptatie die kinderen ervaren als ze zich even echt verbonden met je voelen. Als ze je volle aandacht krijgen, en de ruimte die ze dan hebben om helemaal zichzelf te zijn. Als ze zich echt gezien en begrepen voelen.

We zijn vaak druk. We hebben meerdere rollen, soms meerdere kinderen, werk, huishouden, relaties, telefoons die afleiden en veel (gevoelige) mensen vinden het sowieso al lastig om met volle aandacht in het hier en nu te zijn. Maar kinderen hebben een basis behoefte aan kwaliteitsaandacht en verbinding. Vooral als ze ons soms een hele dag niet zien, naar school of opvang gaan. En vooral als we boos zijn geweest of er iets anders gebeurd is wat spannend voor ze was.

Dan moeten ze even weer opladen met echte aandacht om zich weer veilig en ontspannen te voelen. Dat heeft niks te maken met verwennen. Het is iets wat kinderen nodig hebben om te overleven en om emotioneel gezond op te groeien.

Je hoeft kinderen niet 24 uur per dag je volledige aandacht te geven. Maar er is een minimum hoeveelheid aandacht wat elk kind nodig heeft om zich veilig te voelen en ‘opgeladen’ te zijn. En als ze dat niet voldoende krijgen of voelen, gaan ze er om vragen. Vaak op manieren die wij als ‘minder prettig’ ervaren.

 

3. Gebrek aan autonomie

Kinderen willen graag invloed hebben over hun eigen leven. Een zekere mate van controle uit kunnen oefenen. Autonomie hebben dus.

Het leven van een kind wordt voor een heel groot deel door volwassenen bepaald. Waar ze heen gaan, dat ze naar school moeten, wat ze moeten doen op school, wanneer ze naar bed moeten, etc.

Vooral kinderen met een sterke wil of veel temperament hebben een grote behoefte aan autonomie. En (peuter-) pubers. Alle kinderen hebben dat, maar bij deze kinderen merk je het sneller als ze niet genoeg autonomie ervaren. Bij 2-jarigen en bij pubers is het een belangrijke ontwikkelingsfase om hun eigen invloed te ontdekken en vergroten.

“Nou dan werk ik lekker niet mee”

Als kinderen het gevoel hebben dat ze te weinig invloed hebben, gaan ze hun invloed uitoefenen op momenten waar ze dat maar kunnen. En meestal niet op momenten dat jij er op zit te wachten: Lekker niet eten, lekker niet naar de WC, lekker niet gaan slapen, lekker niet m’n jas aantrekken, lekker niet tandenpoetsen, lekker niet meewerken.

Dát zijn de plekken waar je kind invloed kan uitoefenen. Je kunt een kind niet dwingen te eten, of te slapen of z’n tanden te poetsen. Je kunt er over ‘vechten’ en dreigen en straffen of belonen… maar dat is niet de meest effectieve manier, kost veel energie en voelt niet goed.

 

Zorgen dat de aandacht en autonomie balkjes van je kind opgeladen zijn

Ken je het computerspel ‘The Sims?’ In dat spel heeft elk poppetje een aantal balkjes met verschillende behoeftes. Als de balkjes vol zitten (je sim is uitgerust, heeft genoeg gegeten, voelt zich schoon, etc) dan is je Sim happy en groen. Als de balkjes te ver leeglopen dan worden ze ongelukkig en boos.

Je kind heeft 2 balkjes die heel belangrijk zijn. Als die opgeladen zijn dan is het makkelijk voor je kind om happy en rustig te zijn. Als ze leeg zijn dan wordt je kind overstuur, boos of laat ‘vervelend’ gedrag zien.

Dat zijn de balkjes van aandacht en van autonomie: AA

Het belangrijkste wat je als ouder zelf kunt doen om de situatie te veranderen en om je kind te helpen is door regelmatig de aandacht en autonomie balkjes van je kind even helemaal op te laden. Dan heb je 2 van de 3 oorzaken al te pakken.

Als die balkjes vol zijn hoeft je kind niet op negatieve manieren om aandacht te vragen of invloed en controle te zoeken door niet mee te werken.

Neem elke dag echt even de tijd voor je kind. Één op één. Het mooie is: je hoeft er alleen maar te zijn. Kinderen weten vaak precies wat ze het liefste met hun ouders doen. Er zijn geen magische woorden om je kinderen iets extra’s mee te geven. Jouw volledige, onverdeelde aandacht en aanwezigheid is genoeg om je kind helemaal op te laden. Heb plezier samen en lach. Bijkomend groot voordeel is dat je je er zelf vaak ook gelijk beter door voelt.

Je kunt ook voor het slapen gaan in bed, na het boekje lezen, nog even rustig samen kletsen en een aantal minuten even je volledige aandacht aan je kind geven.

 

15 minuten per dag special time om de balkjes op te laden

Als je het graag wilt proberen en een richtlijn zoekt is 15 minuten per dag, per kind een goed uitgangspunt. Deze tijd is dan alleen jullie speciale verbindingstijd en samen eten, naar bed brengen, etc, staan daar los van.

Maar het verschilt per kind en situatie. Als je co-ouder bent bijvoorbeeld kunt je ook een half uur doen op dagen dat je je kind ziet. Of als je kind wat ouder is, elke dag een uur in het weekend. Het een kwestie van uitproberen wat je kind precies nodig heeft om opgeladen te zijn en wat lukt in jullie huishouden.

Laat je kind iets kiezen wat het wil doen samen met jou en volg je kind. Dan heb je de behoefte aan aandacht en aan invloed tegelijk. We noemen het hier bonus-tijd. Het betekend dat je mijn volle aandacht hebt en dat we spelen wat jij wil.

Je kind heeft jouw onverdeelde aandacht en mag kiezen wat jullie gaan doen dus voelt ook gelijk invloed en controle

Andere manieren om je kind invloed te geven is het zelf ‘kleine keuzes’ te laten maken afhankelijk van de leeftijd. Welke kleding het aan doet, een keer per week kiezen wat jullie gaan eten – of zelf koken, eventueel met hulp maar onder leiding van je kind, welke route jullie naar school fietsen, welke huishoudelijke klusje je kind doet en wanneer.

Te veel keuze opties kunnen overweldigend zijn voor een kind. Dus het is handig als je bij ‘kleine keuzes’ een aantal opties aanbied. Hoe jonger je kind is, hoe minder opties.

 

Ik geef m’n kind aandacht en opeens wordt hij/zij toch boos???

Nou kan het zijn dat je net lekker een kwartiertje helemaal met je volle aandacht met je kind gespeeld hebt en je kind vervolgens ontzettend boos wordt als je hier weer mee op wilt houden. Het kan zijn dat je kind dan nog niet volledig is ‘opgeladen’, maar het kan ook zijn dat er nog een groot gevoel ergens onder zat wat er graag uit wou. Vooral als je hier net mee begint.

Als je kind zo boos wordt na het samen spelen kun je je misschien gaan afvragen of je het wel ‘goed’ hebt gedaan, of je kind het spelen met jouw wel waardeert en of het wel ‘zin heeft gehad’. Absoluut wel. Je hebt het zelfs zo goed gedaan en zo’n fijne en veilige omgeving gecreëerd voor je kind, dat eindelijk dat grote gevoel eruit komt. Niks persoonlijks. Je kind voelt zich veilig bij jou, dat is een compliment. Soms vervelend en oncomfortabel voor ons, maar wel iets gezonds. Veel gezonder dan opkroppen.

 

Te veel spanning? Naar school?

Gaat je gevoelige, hoogsensitieve of temperamentvolle kind naar school dan is oplaadtijd als jullie elkaar wel zien extra belangrijk. Maar je kind krijgt dan ook meer last van spanning, prikkels en verwachtingen op school. Net zoals bijvoorbeeld op verjaardagen, feestjes of andere drukke activiteiten.

Daardoor kan de spanning toch flink oplopen en problemen en uitdagingen opleveren voor je kind. Jullie speciale oplaadtijd is dan niet altijd genoeg voor je kind om ontspannen en happy te zijn.

Als je je kind daar praktische en effectieve tools voor wilt meegeven dan raad ik het FreeHappyKids-programma van harte aan.

De heldere uitleg-video’s leren je kind (en jou) om beter te begrijpen wat er allemaal gebeurd als je gevoelig bent. Kinderen herkennen zichzelf daarin en voelen zich beter begrepen en gezien. Bovendien ontdekken ze dat het helemaal niet raar is als je gevoelig bent en dat er heel veel gevoelige kinderen zijn.

In 8 modules met elk diverse tools, energie-oefeningen en meditaties help je je kind om helemaal tot rust te komen, spanning los te laten, om te gaan met heftige gevoelens & lastige situaties en groeit het zelfvertrouwen.

Kinderen leren o.a. ook over hun ‘innerlijke stoplicht’ en gaan steeds beter hun eigen gevoelens en spanningslevel herkennen. Ze ontdekken hoe je kunt merken dat spanning oploopt en wat je dan kunt doen. Zodat ze spanning makkelijker los kunnen laten en minder vaak ‘rood’ of in ‘fight or flight-modus’ komen. En dus minder heftige, ongecontroleerde emotionele reacties hebben.

Je kunt er hier alles over lezen.

Hoogsensitief kind, gevoelige mama? Zo wordt het makkelijker!

  • Neem je vaak gevoelens over van je kind en anderen om je heen?
  • Raak je snel vermoeid of overprikkeld als je kind overstuur is?
  • Heb je moeite om je grenzen aan te geven, of luistert je kind er soms gewoon niet naar?
  • Ben je best wel intuïtief, maar geneigd om te twijfelen aan jezelf?

Je bent niet alleen!

Het zijn kenmerken die horen bij extra sensitieve of gevoelige ouders. ‘Hoogsensitief’ zoals het vaak genoemd wordt.

Sensitieve ouders

Steeds meer mensen weten gelukkig wat (hoog)sensitiviteit is. Sensitiviteit komt met veel voordelen.

  • We zijn doorgaans iets intuïtiever,
  • meer ‘in touch’ met onszelf en ons gevoel,
  • empathisch, hebben een goed inlevingsvermogen,
  • een sterk gevoel voor rechtvaardigheid
  • en zijn vaak creatiever.

Om maar wat te noemen. Handige eigenschappen in een ouder.

Maar, zoals in de bovenstaande drie voorbeelden beschreven, horen er ook uitdagingen bij die sensitiviteit. Veel sensitieve ouders hebben last van gevoelens die ze overnemen van hun kinderen of van anderen, zijn sneller overprikkeld bij drukte of heftige emoties, en zorgen vaak wel heel goed voor het gezin, maar iets minder goed voor zichzelf.

Wat veel mensen niet weten is dat dit voortkomt uit hoe je met je energieveld omgaat. Dat dit energetische patronen zijn die vaak en veel voorkomen bij hoogsensitieve personen, maar dat het niet altijd zo hoeft te zijn of zo hoeft te blijven.


Een fluffy wolkje

Veel mensen die erg sensitief zijn hebben een energieveld wat voor mij het meest lijkt op een wolkje. Het wolkje is erg open en flexibel, het kan ontzettend ver stretchen (en zo overal gevoelens oppikken) of zich helemaal terugtrekken en leeg zijn (zodat alles binnenstroomt).

Een energieveld als een fluffy wolkje

 

Het wolkje is ongeaard, niet gegrond, of niet geankerd en kan makkelijk meegesleurd worden door de omgeving. En het heeft niet echt duidelijke, gedefinieerde grenzen maar is een beetje ‘fluffy’.

-> Daardoor is het moeilijk om te voelen waar jij ophoudt en de ander begint, waar grenzen zijn dus en welk gevoel nou precies van jou is, of van je kind.

Daardoor is het ook lastig om te voelen wie je nou eigenlijk echt bent en wat jij zelf wilt

  • Voor je kinderen is het hierdoor soms ook lastig te voelen is waar je grenzen zijn, en ze kunnen daar onrustig of ‘vervelend’ van worden, of je poging tot grenzen rustig aangeven compleet negeren. (Als jij je grens zelf al niet voelt, houden anderen er meestal ook geen rekening mee.)
  • We zijn door het wolkje ook sneller geneigd met anderen mee te gaan, omdat het moeilijk is om het verschil te voelen tussen je eigen mening en die van een ander.
  • Doordat je wolkje veel binnenlaat, voel je gevoelens van anderen alsof ze van jezelf zijn – daardoor vermijd je liever heftige emoties zoals boosheid, vermijd je conflicten of voel je je snel schuldig als iemand anders zich niet blij voelt.
  • In je wolkje is het soms lastig om je eigen (blije of rustige) gevoelens vast te houden omdat je makkelijk leegloopt of overspoeld wordt door gevoelens en energie die van buiten komen.
  • Doordat de energie van je wolkje overal aan het in-tunen is, kun je je erg versnipperd voelen, snel verward of overspoeld voelen en soms moeite hebben om je intuïtie duidelijk en helder te voelen.

In de ‘gewone wereld’ kunnen dit soort dingen al lastig genoeg zijn…

…maar daar kun je je soms nog even helemaal uit terugtrekken. Met kinderen is dat een ander verhaal. Die zijn er nou eenmaal altijd, of in ieder geval heel vaak, en een enkele ticket naar Hawaii boeken is meestal niet echt een optie.

Maar er is gelukkig een oplossing.

Ik heb zelf lang geworsteld met mijn sensitiviteit en alle mogelijke alternatieven geprobeerd om o.a. meer energie te hebben en minder snel overprikkeld te zijn. Alles werkte wel, eventjes, een beetje, maar het was nooit blijvend of echt een enorme verbetering.

Tot ik leerde hoe een energieveld werkt, en om anders met mijn energie om te gaan.

Ik was echt een stereotype wolkje: Helemaal open, nauwelijks grenzen, alles kwam binnen, snel overprikkeld, etc.

In je eigen bubbel

Ik ontdekte dat ik er wel degelijk zelf iets aan kon doen, wat echt effect had. Ik leerde dat je in plaats van in een wolkje, in een eigen bubbel kunt leven.

Zo’n energetisch ei om jezelf heen visualiseren of grenzen maken in je energieveld had ik allemaal wel eens geprobeerd. Maar dat werkt niet als je niet je energetische patroontjes veranderd. Als ik met mijn energie overal ben, en onbewust overal deurtjes openlaat, dan kan ik tot in de eeuwigheid visualiseren en mediteren, maar dan blijft alles binnenkomen en blijf ik alles voelen.

Als je in je eigen bubbel bent, dan houd je al je eigen energie in je bubbel. Je bent niet afgesloten of hard aan de buitenkant, maar je straalt je eigen energie uit en daar blijf je in. Je kunt nog steeds zien wat anderen voelen, en daar compassie voor voelen, maar je hoeft het niet over te nemen. Er kan chaos om je heen zijn, of een schreeuwende peuter, zonder dat je er door mee gesleurd wordt.

Energieveld als een eigen bubbel


Voor mij voelt het als:
vroeger voelde ik alles – of ik dat nou wilde of niet.
Nu zie ik alles (en vaak nog veel helderder juist) – maar ik hoef het niet meer over te nemen en zelf ook te voelen als ik dat niet wil.

Vroeger werd hoe ik me voelde vaak bepaald door mijn omgeving. In een blije omgeving kon ik makkelijk blij zijn, in een vervelende situatie, voelde ik me zelf ook snel minder goed.

Nu bepaal ik voor een heel groot deel zelf hoe ik me voel, in mijn bubbel, en in plaats van dat mijn omgeving mijn gevoel verandert, merk ik dat ik met mijn gevoel en rust, juist vaak mijn omgeving verander. Ook terwijl ik daar meestal helemaal niet bewust mee bezig ben.


Meelijden of compassie

Er is een goede metafoor die dit ook beschrijft. Het gaat ongeveer zo:

Stel je beste vriendin ligt in de sloot en ze komt er niet uit. Onmiddellijk spring jij er bij in. Maar dan kom je er zelf ook niet meer uit en voordat je het weet ben je net zo nat, koud en bijna verdronken als je vriendin.

Of:

Je beste vriendin ligt in de sloot. Je blijft zelf aan de kant staan en zoekt naar een grote tak. Je hangt de tak in het water en zo kan je vriendin zich uit het water trekken.

In de eerste situatie ben je een wolkje, wat meegesleurd wordt in de vervelende situatie (daar zelf voor kiest) en vervolgens voel je al snel dezelfde vervelende gevoelens (nat, koud en bijna verdronken in dit geval).

We noemen dat ook wel medelijden, of meelijden

 

Vaak is de intentie erg lief maar als we zelf ook in het water springen, zijn we niet meer in een positie waarin we de ander echt kunnen helpen, we zitten nu immers zelf in dezelfde situatie en voelen dezelfde gevoelens.

Veel hoogsensitieve personen zijn geneigd om direct erbij te springen in het water. We gaan gelijk meevoelen met onze kinderen of andere mensen in ons leven. Dat is lief, en leuk en gezellig soms – als het water niet te koud is, en soms is het fijn om te weten dat je niet alleen in het water ligt, maar uiteindelijk is het wel erg vermoeiend, en het helpt niet echt de situatie te veranderen.

In het tweede voorbeeld blijf je op de kant staan. Je blijft in je eigen bubbel. Je zorgt ervoor dat jij in veiligheid blijft, dat jij je zelf goed blijft voelen. En vanuit die positie kun je de ander wel echt helpen. Met jouw tak kan de ander uit het water klimmen. Of, met jouw rust en fijne gevoelens die jij uitstraalt in jouw bubbel, kan de ander ook weer makkelijker zich goed gaan voelen.

Dat noemen we ook wel compassie.

 

Je ziet de situatie waar de ander inzit en begrijpt hoe lastig het voor die persoon – of je kind – is. Je geeft die persoon ruimte om zelf zijn gevoelens te ervaren en helpt door een alternatief te bieden waar die ander voor kan kiezen als hij of zij daar aan toe is.

Vooral bij kinderen werkt dit bijzonder goed. Die zijn nog ontzettend open voor onze energie en als wij een bubbel van rust en liefde om ons heen hebben kunnen ze zich veel makkelijker zelf ook weer rustig en veilig voelen.

Als je in je eigen energie, in je eigen bubbel blijft, voel je wat JIJ voelt, je weet makkelijker wat je wilt, waar je grenzen zijn en raakt niet meer in de war van de mening van anderen. Je kunt makkelijker bij jezelf blijven. Je intuïtie wordt sterker, je wordt helderder en je straalt een duidelijkheid en rust uit die mensen opmerken en kinderen voelen.

Het is niet dat je door je bubbel geen contact meer kunt maken met anderen, in mijn ervaring is het juist een veel dieper en echter contact geworden, omdat er geen afleidende gevoelens en energieën meer in de weg zitten.


Het is het beste wat ik ooit geleerd heb.

Voor mezelf en mijn plezier in het leven, en voor mijn zoontje. Het is vele malen makkelijker voor mij om rustig te blijven en het is zeer zeer zelden nog dat ik mijn geduld verlies met hem.

Ik voel me energieker, kan met minder slaap en me dan toch meer uitgerust voelen. Als hij overstuur is, word ik er niet meer gek of overspoeld van, maar triggert het me bijna automatisch om me juist rustiger te gaan voelen, omdat ik dat zo vaak geoefend heb voordat het een gewoonte werd.

“Stel je voor dat je een meer bent… de oppervlakte van het meer verandert door het weer, wind, regen, etc. Maar het diepe deel van het meer blijft altijd ongestoord. Het diepe deel van het meer is je innerlijke staat, onafhankelijk van externe gebeurtenissen” – Eckart Tolle

Met een fluffy wolkje is het alsof je leeft aan de oppervlakte van het meer, en dat het oppervlakte alles is wat je ervaart. Je gevoel verandert snel, je wordt makkelijk meegesleurd door externe omstandigheden, etc. Met een eigen bubbel ontdek je het diepe deel van jezelf, je centrum, waar er altijd rust is. Dat betekent niet dat je aan de oppervlakte niets meer voelt. Het betekent dat er altijd een centrum van rust in je is – wat er om je heen ook gebeurd en wat je daar verder ook naast voelt.

Het klinkt misschien vrij simpel, zoals ik het hier even kort beschreven heb.
En enerzijds is dat het ook – de theorie en technieken zijn vrij simpel.
Maar, het is niet altijd makkelijk, er zijn jaren van oude patroontjes die je loslaat, en dat is een proces wat tijd en oefening nodig heeft.

Het is wel absoluut de moeite waard en uiteindelijk wordt het zo’n gewoonte dat je er bijna niet meer bewust over na hoeft te denken.

Wil jij ook graag een sterke ‘eigen bubbel’ ?

Dan is de Free Happy Parent – Balans cursus allicht iets voor jou.
Je leert in 3 stappen hoe je van je fluffy wolkje een bubbel maakt.

Zodat je innerlijke rust, balans & harmonie gaat voelen in je dagelijks leven en makkelijk bij jezelf kunt blijven – ook als het om je heen druk & chaotisch is.

Je kunt er hier alles over lezen.


Heb je een gevoelig of hoogsensitief kind die je graag zou willen helpen met een ‘eigen bubbel?’

Stel je voor dat je gevoelige kind nu al de vaardigheden leert om op een gezonde en effectieve manier met gevoelens en energie om te gaan.

Speciaal voor gevoelige, hoogsensitieve en nieuwetijdskinderen heb ik een programma gemaakt hiervoor: De “FreeHappyKids-methode”

Daarin leert je kind op een leuke en speelse manier o.a. effectieve tools voor zijn of haar eigen energie management.
In 10 minuten per dag leert je kind nieuwe gewoontes die na een tijdje een automatisme worden. Zodat je kind opgroeit met een sterke eigen bubbel.

Als je jouw kind graag wilt ondersteunen om op een gezonde en effectieve manier om te gaan met gevoeligheid, of als je merkt dat het soms uitdagingen oplevert en je wilt je kind daarbij helpen, dan is dit programma allicht iets voor jullie.

Je kunt er hier alles over lezen.